تأثير بنيادگرايي اسلامي‌ بر امنيت بين الملل

در روابط بين‌الملل قبلاً دولت‌ها مرجع تهديد امنيت و مخاطب آن بودند بدين معني كه تنها يك دولت و يا مجموعه‌اي از دولت‌ها قادر بودند كه امنيت دولت و يا دولت‌هاي ديگر را تهديد كنند. از طرفي، آنچه كه مخاطب اين تهديد بود باز هم دولت‌ها بودند يعني اينكه تنها دولت‌ها بودند كه مورد تهديد قرار مي‌‌گرفتند، اما به دنبال تحولاتي كه در هر عرصه جهاني در حوزه‌هاي مختلف علمي‌، تكنولوژي، سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي اتفاق افتاد ديگر براي بررسي مقوله‌ي امنيت چه در سطح داخلي و چه در سطح بين منطقه‌اي و بين‌المللي چارچوب تحليل فوق كفايت نمي‌‌كند، چون امروزه فشار تهديد در سه حوزه‌ي داخلي، منطقه‌اي و جهاني مي‌‌توانند پديده‌هاي متفاوتي باشد. پديده‌اي كه در اين تحقيق مورد بررسي قرار مي‌‌گيرد و رابطه‌ي آن با امنيت جهاني مورد آزمون قرار مي‌‌گيرد، بنيادگرايي اسلامي‌ است. به عبارتي سوال اين است كه بنيادگرايي اسلامي‌ چگونه قادر است كه امنيت جهاني را بخطر بيندازد؟ فرضيه‌اي كه در پاسخ به اين سوال مورد آزمون قرار مي‌ گيرد اين است كه بنيادگرايي اسلامي‌، به عنوان يك مگاترند كه جهان را به اقليت حق و اكثريت كفر تقسيم مي‌‌كند و جنگ و يا به اصطلاح جهاد با جبهه كفر را واجب مي‌‌داند قادر است امنيت جهاني را به خطر اندازد شيوه آزمون فرضيه بدين گونه است كه ابتدا بنيادگرايي اسلامي‌ به عنوان متغير مستقل مورد تعريف قرار مي‌‌گيرد و در يك بخش به شرح آن پرداخته مي‌‌شود و در بخش ديگر امنيت جهاني به عنوان متغير وابسته مورد تعريف و تشريح قرار مي‌‌گيرد و در بخش پاياني، با برقراري رابطه مي‌ان دو بخش مزبور نتيجه‌گيري خواهد شد.