بررسي چالش انتخاب سطح فناوري براي محصولات دانش بنيان صنعت نفت و ارائه راهكارپيشنهادي در شرايط فعلي

يكي از چالش هاي اصلي در بحث دستيابي به فناوري ها، انتخاب سطح آنهاست. همانگونه كه مي دانيد فناوري ها به سه سطح فناوري هاي پايه، كليدي و نوظهور دسته بندي مي شوند كه در هنگام تصميم گيري در خصوص سطح فناوري ، عوامل و فاكتور هاي مختلفي نقش آفريني مي كنند. صنعت نفت ايران با محوريت دولتي و بازواني خصوصي يا جديداً دانش بنيان، براي يافتن راه خود و رقابت با بازارهاي جهاني نفت، نيازمند آن است كه علاوه بر تكنولوژيهاي پايه كه معمولاً از آنها برخوردار بوده و تكنولوژيهاي كليدي كه غالباً درگير دستيابي به آنها از روشهاي مختلف مي باشد، براي تكنولوژيهاي نوظهور نيز برنامه داشته باشد. در اين مسير، قطعاً روشهاي مختلف دستيابي به فناوري از تحقيق و توسعه تا خريد تكنولوژي، هريك بر حسب شرايط با چالشهاي مختلفي روبرو خواهند بود و حتي در شرايط فعلي، جبر تحريم، موجب جابجايي هايي در تصميمات مديريت فناوري در صنعت نفت گرديده و برخي تكنولوژيها تنها به اين دليل به فهرست تحقيق و توسعه مي پيوندند. در اين مقاله به بررسي دقيق تر اين چالش پرداخته شده و به عنوان راهكار، برداشتن گامهايي از جمله بهينه سازي فناوري هاي پايه و كليدي از يك سو و مطالعه و امكان سنجي فني و اقتصادي فناوري هاي نوظهور از سوي ديگر در شرايط فعلي صنعت نفت پيشنهاد شده است. همچنين به روش ها، قوانين و آيين نامه هاي صنعت نفت جهت همكاري با دانشگاه ها، پارك هاي علم و فناوري و مجموعه هاي دانش بنيان جهت دستيابي به فناوري ها پرداخته شده است.