تحليل حقوقي مسئوليت اجتماعي شركت‌هاي دانش‌بنيان در صنعت نفت ‌و‌ گاز ايران

صنايع بالادستي و پايين‌دستي نفتي تاكنون تاثيرات فراواني را بر محيط پيرامون خويش داشته‌اند. ريسك فني و سياسي ناشي از اين فعاليت‌ها، موجب وقوع پيامدهاي اجتماعي، زيست محيطي و گاها بي‌توجهي به حقوق مصرف‌كننده و مسائل مختلف اقتصادي و فرهنگي شده‌است. با پيشرفت جوامع و تغييرات در زندگي، دولت ها و شركت هاي چند مليتي نسبت به وجود اين خطرات آگاه‌تر شده و درصدد يافتن ابزارهايي جهت كنترل عواقب ناشي از آن‌ها و جبران نمودن خسارت‌هاي وارده از جانب آن ها مي باشند. در پژوهش پيش حاضر برآن خواهيم بود تا با ارائه تعريفي از مسئوليت اجتماعي شركتي در پروژه‌هاي صنعت نفت، نقش شركت‌هاي دانش بنيان را در اعمال اين مفهوم بررسي نموده و اهميت آن در هنگام طراحي و اجراي يك پروژه با توجه به اقدامات فعلي شركت‌هاي دانش بنيان فعال در صنعت نفت‌وگاز را نشان دهيم. در همين راستا به بررسي الزامات تعيين شده در قوانين موجود و مصوبات وزارت نفت و همچنين قراردادهاي منعقده پرداخته و با بررسي نقاط قوت و ضعف، خلاءها و نواقض موجود، به ارائه پيشنهادات و راه حل‌هايي جهت ترغيب شركت‌هاي فعال در صنعت نفت و گاز ايران در ارتقاء مسئوليت اجتماعي و افزايش بهره‌وري توسعه اين صنعت در كل جامعه بپردازيم. نتايج بررسي ها نشان مي دهد الزامات و ضمانت اجرا در قوانين داخلي كشور به قدر كافي شركت‌هاي دانش بنيان را مكلف به مدنظر قراردادن ابعاد مختلف مسئوليت شركت ها در هنگام طراحي و اجرا پروژه‌ها و انعقاد قراردادهاي نفتي نمي‌نمايد. بهتر است با توسعه صنعت نفت و اهميت رقابت در ارائه كالا و خدمات باكيفيت و افزايش بهره‌وري، شركت‌هاي پيمانكار خود را ملزم به رعايت اين مفهوم به عنوان يك اصل داراي منشأ مسئوليت اخلاقي بدانند