سنجش عملكرد حمل ونقل عمومي بر توسعه پايدار شهري (نمونه موردي : منطقه 6 شهر شيراز )

measuring the performance of public transportation on sustainable urban development case example: district 6 of shiraz

نظريه توسعه پايدار ، در دهه پاياني قرن بيستم ، در پي شكست مكاتب مختلف برنامه ريزي از جمله مدرنيسم و پسامدرنيسم ، در عدم توانايي به شرايط مطلوب زندگي و آثار مخرب بر محيط زيست جهاني ، ملي ، منطقه اي و محلي پا به عرصه وجود گذاشت. بررسي شناخت وضعيت و تنگناهاي توسعه ي مناطق به لحاظ پايداري و توسعه پايدار در شهرها از مسايلي است كه اخيرا در فرهنگ برنامه ريزي شهري مطرح شده است . استفاده از شاخص هاي توسعه پايدار در ابعاد گوناگون به خصوص حمل و نقل عمومي مي تواند معياري مناسب براي تعيين جايگاه مناطق و هم در جهت مشكالت و نارسايي هاي آنها براي نيل به رفاه اقتصادي و سالمت اجتماعي – فرهنگي و كاهش آلودگي شهري ساكنين جهت رسيدن به توسعه پايدار شهري را به همراه داشته باشد، اين پژوهش منطقه شيش شهر شيراز را از لحاظ ميزان تاثيرگذاري حمل و نقل عمومي بر رسيدن به توسعه پايدار شهري مورد ارزيابي قرار داده است، پژوهش حاضر از نظر ماهيت كاربردي–نظري و از لحاظ روش توصيفي–تحليلي است. به منظور جمعآوري داده ها از روش هاي كتابخانه اي و ميداني استفاده شده است در روش ميداني از مشاهده و ابزار پرسشنامه استفاده شده است و براي تعيين حجم نمونه از فرمول كوكران با حجم نمونه 243 نفر تعيين گرديده است، در نهايت به منظور تجزيه و تحليل داده ها ازنرم افزارهاي spss استفاده شده است، نتايج اين پزوهش نشان مي هد شاخص كالبدي در حمل ونقل عمومي در اين منطقه در وضعيت مطلوبي است اما، ميزان فرهنگ سازي و تبليغات و تسهيالت الزم جهت راحتي شهروندان در وضعيت مناسبي نمي باشد.