نقش آموزش پژوهش‌محور در افزايش فرصت‌هاي شغلي و توسعه اقتصادي و جامعه

آموزش پژوهش‌محور كه از نظريه ساختن‌گرايي برآمده است، توسط كمينيوس و ديويي در محيط‌هاي آموزشي به‌كار گرفته و توصيه شده است. آموزش پژوهش‌محور به روش‌هايي اطلاق مي‌شود كه به دانش‌آموزان اجازه مي‌دهد كنجكاو باشند و سؤال بپرسند، فرضيه‌ها و تبيين‌هاي خود را توسعه دهند، تحقيق كنند، مشاهده كنند و شواهد و مدارك را جمع‌آوري كنند و در نهايت يافته‌هاي خود را تدوين و بيان نمايند. با توجه به اهميت به‌كارگيري آموزش پژوهش‌محور در فرايند ياددهي- يادگيري، پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش آموزش پژوهش‌محور در افزايش فرصت‌هاي شغلي و توسعه اقتصادي و جامعه انجام شده است. اين پژوهش به لحاظ هدف جزء تحقيقات كاربردي است كه با روش كتابخانه‌اي (مروري) صورت گرفته است. لذا منابع مختلف چاپي و الكترونيكي مرتبط با موضوع پژوهش كه در دسترس پژوهشگر قرار داشتند، مورد مطالعه قرار گرفته و يادداشت‌برداري شدند. نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه آموزش پژوهش‌محور، الگويي جامع و شامل الگوي حل مسأله، تفكر انتقادي و الگوي استقرايي است كه دانش‌آموزان مي‌توانند از هر يك از اين الگوها يا تركيبي از آنها به تناسب شرايط و موقعيت استفاده نمايند. به عبارت ديگر، يادگيري پژوهش‌محور دانش‌آموزان را به پژوهشگران و يادگيرندگاني مادام‌العمر تبديل مي‌كند كه مي‌توانند با هم كار كنند و استمرار همكاري و همفكري ميان دانش‌آموزان در مدرسه و به‌دنبال آن در آينده زمينه‌ساز توسعه فرصت‌هاي شغلي و كارآفريني و در نتيجه توسعه اقتصادي و پيشرفت جامعه خواهد شد. از اين‌رو، تشويق و ترغيب معلمان به استفاده از روش‌هاي تدريس فعال و پژوهش‌محور در كلاس‌هاي درس جهت به چالش كشيدن تفكر دانش‌آموزان و بهبود تعامل، مشاركت و همكاري در بين آنان پيشنهاد شده است.