آزادي تشكيل اجتماعات و راهپيمايي ها در تعاليم اسلام و كلام رهبري

يكي از بزرگترين نعمت هايي كه خداوند متعال به انسان ها عطا نموده، نعمت آزادي است تا بر اساس عقل و منطق بتوانند بهترين اصول زندگي را براي خود انتخاب نموده و در چارچوب قوانين الهي به سعادت اخوي دست يابند. قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران كه بر پايه تعاليم الهي و شريعت شيعه اثني عشري و در راستاي رعايت دقيق حقوق انسانها، ازجمله حق آزادي افراد تدوين شده، و مبناي مقررات موضوعه را بر پايه عدالت و تعاليم اسلامي به تصويب رسانده است، حق بر اعتراض به عملكرد حاكمان و سياست هاي حكومتي در چارچوب قوانين و رويه هاي قانوني، كه خود از مهمترين اصول احترام به حقوق فردي محسوب مي-شود را به رسميت شناخته است. در واقع با به رسميت شناختن اين حق، كه تاثير به سزايي در اصلاح امور حكمراني دارد، يكي از اساسي ترين جنبه هاي مشاركت سياسي مردم، نسبت به تعيين سرنوشت شان در جامعه متبلور خواهد شد. اين مهم، در اصل 27 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران به وضوح بيان شده كه خود از منابع ارزشمندي همچون كتاب و سنت و همچنين اهميت احترام به حقوق افراد در كلام بزرگان ديني استخراج شده است. هرچند قانونگذارجمهوري اسلامي ايران، اينگونه حقوق را در قانون اساسي باعنوان: حقِ بر «تشكيل اجتماعات و راهپيمايي ها...»مورد شناسايي قرارداده و در قوانين موضوعه وپائين دستي نيز آنرا اعمال نموده است. اما سوال اصلي اينجاست كه آيا اين حق در منابع قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، كه همان كتاب و سنت و سيره اهل بيت(ع) هست بيان شده است يا خير؟ اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، با تحقيق در منابع اسلامي و بيان اهميت اين موضوع در كلام رهبر معظم انقلاب، اهميت و پيشينه تاريخي اين حق را در طول تاريخ اسلام، مورد تاكيد قرار داده و علاوه بر اين، سعي نموده با تحقيق در احكام شرعي، ريشه اين حق را در اسلام و بيان آموزه-هاي الهي به اثبات برساند.