نگاهي به نجوا و سخن مخفيانه در فرهنگ و اخلاق قرآني

آموزه هاي دين جهاني اسلام به سه دسته كلي اصول دين، فروع دين و اخلاق اسلامي دسته بندي مي شود. در اين ميان، اخلاق داراي چنان اهميتي است كه جذب و شكل گيري رابطه هاي فردي و اجتماعي بر اساس آن صورت مي گيرد. لذا اخلاق را به دو گونه فردي و اجتماعي تقسيم نموده اند. انسان به خاطر ارواح مختلفه و شئون گوناگوني كه دارا است، هر شأني از او اقتضاء و خواست متناسب به خود را دارد؛ لذا در درون انسان، بايدها و نبايدهاي مختلفي شكل مي گيرد و در هنگام عمل دچار درگيري و تعارض دروني مي شود. اينجاست كه پاي اخلاق در ميان آمده تا با يك راهنماي بيروني او را به حركت در آورد و از سرگرداني و تعارض بيرون آيد و به غايت و حقيقت نوع انساني اش برساند. يكي از آداب و اخلاق اسلامي كه در قرآن كريم مورد تاكيد و بازگويي قرار گرفته مسئله نجوي و در گوشي سخن كردن است كه در اين تحقيق با بررسي آيات قرآن كريم و بهره گيري از تفاسير و انديشمندان اسلامي به اين مهم پرداخته و اقسام و نوع آن تبيين شده است.