ستيز قرآن و عترت با جهل و خرافه

جهل و خرافه، از گذشته تا كنون مسئله تازه و نوظهوري نيست و در هر شكل، رنگ و لباسي ميان مردم با باورها، فرهنگ و زبان‌هاي مختلف با وجود اشتراك و افتراق ظهور و بروز يافته است. در هر زمان و مكاني، نقطه اشتراك جهل و خرافه باوري ميان جوامع مختلف بشري، بي‌توجهي به روابط علت و معلولي و ناتواني در يافتن علت عقلي براي وقوع پديده‌هاست كه باعث پناه بردن آن‌ها به اموري غيرواقعي و موهوم در توجيه علت رويدادها مي‌شود. جهل و خرافه، باورهاي باطل و فاقد مبناي علمي و عقلي است كه با اصول و ارزش‌هاي اسلامي در تضاد هستند و اسلام و شرع به شدت با اين باورها مخالف بوده و آن‌ها را در تعارض با قوه‌ي عقل و اختيار انسان دانسته است. قرآن از همان آغاز باورهاي خرافي را برنتافته و با آوردن آيات متعدد، سعي در زدودن اين اوهام از ساحت انديشه‌ي آدمي داشته است. اين مقاله با تعريفي كلي از جهل و خرافه، به بيان ديدگاه اسلام و پيشوايان دين، در اين باره پرداخته است و سعي دارد با ارائه‌ي شواهد و آيات قرآني، باطل بودن اين عقايد خرافي را آشكار سازد و با پرداختن به روش و سيره‌ي پيامبر (ص) و ائمه معصومين (ع) از جنبه‌ي مبارزه با خرافه و جهل، اهميت مقابله با افكار خرافي را تا حدي ممكن سازد.