گونه شناسي مطالعات اسلامي و قرآني در غرب

انديشه اسلام‌شناسي در دنياي غرب با حمايت اقتصادي و فرهنگي ارباب كليسا به‌گونه‌اي سازمان‌يافته تقريباً مقارن جنگهاي صليبي آغاز شد. اين مطالعات كه بدليل حفاظت از منافع سياسي و اقتصادي غرب در دنياي اسلام آغاز شده بود به موازات توسعه امپراطوري اسلامي روند فزاينده‌اي داشته است. در واقع از همان سده هاي آغازين پيدايي اسلام ، مسيحيت شرقي و غربي با رويكردي جدلي به مطالعه اسلام و قرآن مبادرت نمود و آثاري در اين رابطه منتشر كردند. پس از قرن شانزدهم با تأسيس آكادمي‌هاي اسلام‌شناسي در اروپا دانشمندان غربي به فكر ترجمة قرآن افتادند و تلاش كردند به‌گونه‌اي علمي درباره‌ي اين كتاب پژوهش كنند. از اواسط قرن نوزدهم ميلادي با تحول و اوايل قرن بيستم مطالعات غربي در زمينه اسلام‌شناسي بويژه قرآن پژوهي انسجام و قوت بيشتري گرفت و خاورشناسان آثار مختلفي در رابطه با تاريخ اسلام و قرآن تدوين نمودند. از اواخر سده بيستم ميلادي بدليل تحولات فلسفه علم و ظهور انديشه‌هاي پست‌مدرن و بويژه پيدايي پارادايم فرهنگ محوري در علوم انساني، مطالعات اسلامي در غرب به صورت واقع‌بينانه تري صورت پذيرفت. اين جستار تلاش كرده گونه ها و رويكردهاي متمايز اين مطالعات را تا حدودي معرفي و تحليل نمايد.