وارسي ارتباط مديريت آموزشي مديران با خود كارآمدي و باورهاي آموزشي معلمان مقطع ابتدايي

پژوهش حاضر باهدف بررسي ارتباط بين مديريت آموزشي مديران با خودكارآمدي و باورهاي آموزشي معلمان مقطع ابتدايي انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نوع توصيفي- همبستگي است. جامعه آماري آن كليه معلمان مقطع ابتدايي شهر شيراز در سال تحصيلي ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بود كه به شيوه نمونه گيري طبقه اي و نمونه گيري در دسترس و بر اساس جدول تعيين نمونه كرجسي و مورگان تعداد ۲۵۵ معلم (۱۶۸ نفر مرد و ۸۷ نفر زن) به عنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفته شدند. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه هاي مديريت آموزشي مديران هلينگر (۱۹۸۵)، خودكارآمدي دبيران تچانن- موران و ولفولك هوي (۲۰۰۲) و باورهاي آموزشي معلمان مك كومبز و ويسلر (۱۹۹۷) بودند. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام با كمك نرم افزار ۲۱SPSS استفاده شد. براساس يافته ها بين مديريت آموزشي مديران با خودكارآمدي معلمان رابطه مثبت و معني داري وجود دارد. همچنين نتايج رگرسيون نشان داد كه دو مؤلفه ي چارچوب اهداف مدرسه و برنامه ريزي مناسب از توان پيش بيني خودكارآمدي معلمان برخوردارند. ديگر يافته نشان داد بين مديريت آموزشي مديران با باورهاي معلمان رابطه مثبت و معني داري وجود دارد. همچنين نتايج رگرسيون در اين زمينه نشان داد كه مؤلفه هاي حفظ زمان آموزشي و ترويج توسعه حرفه اي از توان پيش بيني باورهاي معلمان برخوردار است؛ بنابراين از طريق توجه به ابعاد مديريت آموزشي مديران، ميتوان زمينه توسعه و بهبود خودكارآمدي معلمان را فراهم آورد.