بررسي ميزان شيوع اتوآنتي بادي عليه گلوتاميك اسيد دكربوكسيلاز و پروتئين تيروزين فسفاتاز IA-2 در بيمارانمبتلا به ديابت نوع2

هدف: هدف از اين مطالعه بررسي ميزان شيوع اتوآنتيبادي عليه گلوتاميكاسيددكربوكسيلاز ( GADA ) و پروتئين-تيروزين فسفاتاز (IA-2A) در بيماران بالغ مبتلا به ديابت نوع 2 مي باشد. روش مطالعه: اين مطالعه مقطعي روي 384 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 در شهرستان بيرجند، استان خراسان جنوبي انجام شد. نمونه گيري بصورت سيستماتيك انجام گرفت. اطلاعات دموگرافيك بيماران توسط پرسشنامه جمعآوري گرديد. قند خون ناشتا ( FBG ) با استفاده از روش كالريمتري GOD-POD ، سطح پپتيد C و ميزان GADA و IA-2A به روش اليزا تعيين گرديد. تفسير داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS انجام گرفت و P 0.05 از نظر آماري معني دار تلقي شد. نتايج: ميانگين سن افراد شركت كننده برابر 51 / 8 ± 33 / 52 بود. شيوع GADA و IA-2 در جمعيت مورد مطالعه به ترتيب برابر 6.25 % و 2.34 % گزارش شد. شيوع اتوآنتي باديها در مردان و زنان تفاوت معني داري نداشت ( p= 0.305 ).ئميانگين FBG در بيماران فاقد آنتي بادي و داراي آنتي بادي به ترتيب برابر 12.39 ± 150.59 و 9.20 ± 154.97 بود كه تفاوت معني داري را نشان نميدهد ( p=0.052 ). همچنين ميانگين پپتيد C در بيماران داراي اتوآنتي بادي و فاقد اتوآنتي بادي به ترتيب برابر 0.28 ± 0.69 و 0.45 ± 1.35 گزارش شد، كه از لحاظ آماري معني دار بود ( p=0.000 ). نتيجه گيري: ميزان شيوع GADA و IA-2 در جمعيت مورد مطالعه با تعدادي از مطالعات پيشين سازگار است. تفاوت معني دار پپتيد C بين بيماران ديابتي اتوآنتي بادي مثبت و منفي نشان مي دهد كه ميزان تخريب سلولهاي بتاي پانكراس در بيماران اتوايمن نسبت به ديابت نوع 2 كلاسيك بيشتر است كه احتمالا سبب نياز سريعتر اين گروه به انسولين درماني در آينده خواهد شد.