نقش اقامتگاه هاي بوم گردي بر كيفيت زندگي سكونتگاه هاي روستايي(مطالعه موردي: شهرستان رشت)

امروزه بوم گردي به عنوان يكي از شاخه هاي گردشگري بسيار مورد توجه واقع شده است زيرا اين محرك در محيط روستا مي تواند زمينه ساز جذب سرمايه و افزايش اشتغال و ارتقاي كيفيت زندگي روستاييان باشد. با توجه به نقش غيرقابل انكار بوم گردي در استان گيلان، اين پژوهش با هدف تعيين نقش اقامتگاه هاي بوم گردي شهرستان رشت بر ابعاد كالبدي، محيطي، اجتماعي و اقتصادي كيفيت زندگي به كنكاش در موضوع مورد مطالعه پرداخته است. از اين رو پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و ماهيت انجام آن توصيفي- تحليلي است. جامعه آماري كليه اقامتگاه هاي بوم گردي با بيش از يكسال سابقه فعاليت در شهرستان رشت (12 اقامتگاه) مي باشد. جمع آوري اطلاعات به كمك ابزار پرسشنامه و اطلاعات مديران روستايي و جامعه محلي بوه و تجزيه و تحليل اطلاعات به كمك تحليل رگرسيون انجام شده است. نتايج نشان مي دهد بنا برنظر پاسخگويان در بعد اجتماعي بيشترين تاثير وجود اقامتگاه هاي بوم گردي بر اميد به آينده، در بعد اقتصادي بر افزايش قيمت مساكن روستايي، در بعد كالبدي بر گسترش امكانات در روستا، در بعد محيطي بر نظافت و پاكيزگي روستا بوده است. همچنين تاثير اقامتگاه هاي بوم گردي بر بعد كالبدي و اقتصادي روستاها بيشتر از ساير ابعاد كيفيت زندگي بوده است.