عوامل محدودكننده سازمان ها با ساختار پذيراي نوآوري باز

Limiting factors of organizations with a structure receptive to open innovation

در حالي كه محبوبيت سازمان‌هاي نوآوري باز افزايش يافته است، اما نرخ شكست بالايي دارند. اين مقاله عوامل محدود كننده اي را كه به اين ميزان شكست بالا كمك مي كنند در سه سطح شناسايي مي كند: استراتژي، فرآيند و جامعه. پس از تاييد و گسترش اين محدوديت ها از طريق يك مطالعه موردي، اين مقاله چارچوبي را ارائه مي دهد كه عوامل موفقيت براي نوآوري باز و روابط سلسله مراتبي آنها را شناسايي مي كند. ما اين عوامل موفقيت را در شش گروه، طراحي، اجرا، فناوري، عمليات، آمادگي جامعه و توسعه جامعه و روابط آنها در چهار گروه، استقرار، مشاركت، ارزيابي و حكومت طبقه‌بندي كرديم. اين چارچوب و گزاره‌هاي همراه آن، درك نظري بهتري از مدل‌هاي نوآوري باز ارائه مي‌دهد و توصيه‌هاي عملي را در مورد دوام، بقا، مقياس‌پذيري و سودآوري آن‌ها ارائه مي‌كند. در نهايت، اين مقاله راه هاي تحقيقاتي احتمالي براي توسعه بيشتر سازمان هاي نوآورانه باز را مورد بحث قرار مي دهد.

While open innovation organizations have grown in popularity, they hold a high failure rate. This paper identifies limiting factors that contribute to this high failure rate at three levels: strategy, process, and community. After validating and expanding these limits through a case study, the paper offers a framework identifying success factors for open innovation and their hierarchical relationships. We classified these success factors into six groups, design, implementation, technology, operation, community readiness, and community development, and their relationships into four groups, deployment, engagement, evaluation, and governance. This framework and the accompanying propositions offer a better theoretical understanding of open innovation models and provide practical recommendations toward their viability, survivability, scalability, and profitability. Lastly, the paper discusses possible research avenues for the further development of open innovation organizations.