بررسي ارتباط افسردگي با نگرش و رفتار زيست‌محيطي دانش‌آموزان (مطالعه موردي: پسران دبيرستاني شهر مشهد)

بيماري افسردگي روزبه‌روز شيوع بيشتري پيدا مي‌كند. افسردگي به‌عنوان اختلال رواني رايج ممكن است فرايند تحصيلي و روان‌شناختي دانش‌آموزان را با آسيب ‌جدي مواجه كند. هدف از اين پژوهش بررسي تأثير رفتار و نگرش زيست‌محيطي دانش‌آموزان دبيرستاني بر ميزان افسردگي آنان مي‌باشد. اين مطالعه از نوع توصيفي-پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش تمام دبيرستان‌هاي شهر مشهد در سال تحصيلي 1400-1401 بوده و حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران و خطاي 5 درصد، 312 نفر تعيين شده است. ضريب همبستگي پيرسون ميان نگرش و رفتار زيست‌محيطي با افسردگي در دانش‌آموزان به ترتيب برابر با 187/0- و 032/0- تعيين گرديده است. نتايج آزمون رگرسيون چندمتغيره نشان ‌داد، با توجه به ضريب همبستگي چندگانه (197/0=R)، شدت رابطه بين متغيرهاي ملاك و متغير پيش‌بين بسيار قوي و اثر‌گذار بوده است. از طرفي افزايش نگرش مثبت زيست‌محيطي باعث كاهش ميزان افسردگي و افزايش رفتار زيست‌محيطي باعث كاهش ميزان افسردگي در دانش‌آموزان مي‌گردد. نتايج نشان مي‌دهد كه فعاليت‌هاي زيست‌محيطي باعث كاهش افسردگي در دانش‌آموزان مي‌شود. لذا فعاليت‌هاي زيست‌محيطي به‌واسطه ايجاد حس مثبت و مقيد بودن در دانش‌آموزان مي‌توانند منجر به ايجاد شادي و كاهش افسردگي شوند.