بكارگيري جوش مياني جهت افزايش استحكام اتصالات در ساختمانهاي اسكلت فلزي

يكي از بزرگترين چالشهاي استحكام ساختمانهاي اسكلت فولادي نحوه متصل كردن قسمتهاي مختلف آن به يگديگر است. در بناهايي كه از جوش براي برقراري اتصالات استفاده مي شود، درستي و دقت در نحوه انجام جوشكاري، بازرسي جوش و انجام آزمايشات مربوطه تاثير مستقيمي بر استحكام و پايداري بنا و مقاومت آن در برابر زلزله و تنشهاي خارجي دارد. با توجه به اينكه اين مهم معمولا در جوشكاريهاي كارگاهي در محل پروژه با دقت انجام نمي شود، بنابراين همواره ارايه روش و يا دستورالعملهايي براي بهبود كيفيت جوش هاي اتصالات اسكلت ساختمان مورد توجه بوده است. در اين مقاله تاثير استفاده از جوش مياني به دو شكل كام و انگشتانه در بعضي اتصالات اسكلت هاي فولادي بر افزايش مقاومت و استحكام آن و بالا بردن ضريب اطمينان مقاومت بنا در برابر تنشهاي برشي و همچنين كاهش هزينه هاي ساخت و اجرا مورد بررسي قرار گرفته و تحليل محاسباتي اجراي روش فوق براي يك اتصال گيردار كله گاوي ارائه گرديده است.