نظام حكمراني محيط‌زيست در ايران و چالش‌هاي آن

Environmental Governance System in Iran and Its Challenges

در حال حاضر جمهوري اسلامي ايران با مشكلات عديده‌اي در حوزه محيط‌زيست روبرو است. آلودگي هوا و آب، بيابان‌زايي، جنگل‏زدايي، از بين رفتن تنوع زيستي و بحران كم‌آبي، وضعيت محيط زيست كشور را به يك سطح بحراني كشانده است. بحران كم‌آبي و خشكسالي مردم را مجبور به مهاجرت مي‌كند، آلودگي هوا شرايط را براي زندگي چالش‏برانگيز كرده است، فرسايش خاك و بيابان‏زايي فزاينده زمين‌هاي كشاورزي را بلااستفاده كرده است. تنوع زيستي در معرض تهديد قرار گرفته است. ايده اصلي مقاله حاضر اين است: درحالي‌كه عوامل بيروني مثل تغييرات جهاني اقليم و تحريم‌هاي بين‌المللي اقتصادي عموماً به‌عنوان محرك‌هاي بيروني در ايجاد مشكلات زيست‌محيطي شناخته مي‌شوند، بخش عمده‌اي از مشكلات زيست محيطي ايران ناشي از حكمراني ضعيف كشور در اين حوزه است. مديريت نادرست در سياست‌گذاري‌هاي مربوط به مصرف انرژي به‌ويژه آب، ضعف آگاهي عمومي از وضعيت محيط‌‌زيست، عدم درك درست از توسعه، ضعف سمن‌ها و سياست‌هاي جمعيتي از جمله عوامل انساني تأثيرگذار بر تخريب محيط‌‌زيست در ايران بوده است.

The Islamic Republic of Iran is currently facing major environmental challenges. Air and water pollution, desertification, deforestation, biodiversity loss, and water shortage crisis have brought the country s environment to a critical position. The water crisis and drought are forcing people to migrate, air pollution has made living conditions challenging, soil erosion and desertification are on the rise. Biodiversity is under threat. The main idea of this article is: While external factors such as global climate change and international economic sanctions are generally recognized as external stimuli to create environmental problems, most of Iran s environmental challenges are due to weak governance. mismanagement in policies of energy consumption, especially water, lack of public awareness of the environment, lack of proper understanding of development, weakness of NGOs, and demographic policies have been the most important factors affecting environmental degradation in Iran.