گسستنِ زنجيرِ سيزيفوسِ ايراني

Breaking the Chain of the Iranian Sisyphus

قدمتِ زماني و فخامتِ مضمونيِ تاريخ ايران باعث شده است تا هر پديدار تازه‌اي در دامانِ نيروي به‌جامانده‌ازقديم، بيفتد و اجازۀ قدرت‌نمايي نگيرد. نيرويِ قديم، همه‌چيز را مستبدانه در چنگ خود گرفته و زخم‌وخراش بر تجربت‌هاي تازۀ بشري انداخته است. سالياني چند است‌ كه اين قدرتِ «نو»، خود را به نيروي قديم عرضه كرده و در تاريخ معاصر ايران حاضر شده است؛ ولي، استحكام نيافته و به‌شمار آورده نشده است. نيرويِ «كهن و به‌جامانده‌ از گذشته»، چندان قوي است‌ كه همچون فروچاله، نيروي جديد را در خود فرومي‌گيرد و از ميان مي‌برد و هضم مي‌كند و اجازۀ ظهور نمي‌دهد. تاريخِ درازآهنگِ ايران، دچارِ كشاكش‌هاي پياپي مي‌شود و زيست‌جهانِ ايراني، پيوسته در آستانۀ فروپاشي قرار مي‌گيرد. ايران‌زمين، گرفتارِ بخت‌برگشتگي و ستم‌ديدۀ تاجِ (تاريخ و اسطوره و جغرافيا) روزگار است؛ زمانۀ «ختمِ ستم» فرارسيده است. ققنوسِ ايران، گرفتارِ كشمكش‌هاي بي‌پايانِ اهورا / اهريمن و خاكسترنشينِ تاريخِ درازِ خويشتن است. گزندِ سيزيفوسِ ايراني (دشوارۀ بي‌دستآوردي و بي‌سرانجاميِ پايان‌نايافتني و گيرافتادن و زنجيرشدن در چرخۀ خودكامگي/ بي‌سالاري) پتيارۀ ايران‌زمين است. پايانِ بخت‌برگشتگي، در گروِ آميختنِ كهنه و نو است؛ از راهروِ فراچنگ‌آوردنِ آميزۀ ديرين و نوينِ تاريخي، براي بسامان‌نمودنِ امروزِ گُجستۀ ايران. كُهن‌مايۀ تاريخ ايران، تَركان‌خاتون، خواجه‌نظام‌الملك، ملك‌شاه (ت.خ.م.) و نوين‌مايۀ تاريخِ ايران، ملكم‌خان، سپهسالار، تقي‌زاده (م.س.ت.) است. آميزۀ تركان‌خاتون (بسيارمداخله‌گريِ دولت)، خواجه‌نظام‌الملك (حكومت‌منديِ يك‌پارچه) و ملك‌شاه (دادگري و آباداني) با ملكم‌خان (قانون‌روايي)، سپهسالار (حكومت‌مندي ثروت‌ساز) و تقي‌زاده (پذيرفتنِ هنجارهاي مدرن) گذرراهِ رهاييِ ايران است از فرازونشيب‌هاي چندين‌ و چندبارۀ بي‌هوده و نابساماني‌هايِ هميشه‌پيوستۀ ايران‌زمين.

The antiquity of Iran s history has caused any modern phenomenon to fall into the lap of the old leftover force and not be allowed to show its power. The old and traditional force has arbitrarily seized everything and inflicted its wounds on new human experiences. For several years, this modern and new power has presented itself to the ancient and archaic force and has been present in the contemporary history of Iran; however, it has not been strengthened and has not been counted. The force of the old and the remnant of the past is so strong that, like a sinkhole, it absorbs the new force and destroys and digests it and does not allow it to appear. The long history of Iran is facing successive conflicts and the life of the Iranian world is constantly on the verge of collapse. Iran is the land of the unfortunate and oppressed history, myth and geography of the time; the time for the end of oppression has come. The Phoenix of Iran is embroiled in the endless conflicts of the Ahura and the Devil. The bite of the Iranian Sisyphus (difficult to achieve and endless and trapped in the cycle of authoritarianism / powerlessness) is the shrew of Iran. The end of unfortune situation of Iran depends on the combination of old and new; from the corridor of bringing together the ancient and the new history, to terminating the damned Iran. From the archaic Iran Tarkhankhatun, Khajeh Nizam al-Molk, and Malekshah and from the new history of Iran MalkomKhan, Sepahsalar, Taghizadeh can be selected. The combination of the Tarkhankhatun (a great deal of government interference), Khajeh Nizam al-Molk (integrated governmentality) and Malekshah (justice and prosperity) with MalkomKhan (rule of law), Sepahsalar (wealthy maker governmentality) and Taghizadeh (acceptance of modernity) is the hallway of the liberation of futile the ups and downs and perpetual chaos of Iran.