فضاي مجازي؛ پارادوكس حكمراني مردم‏مدار و حكمراني آمرانه

دولت‏ ها حسب تجارب دوره غلبه رسانه‏ هاي متعارف، مايلند بر فضاي مجازي نيز به مثابه رسانه ‏اي نو اما با همان مختصات رسانه‎ هاي چاپي و الكترونيكي سلطه يابند و آمرانه آن را مديريت كنند. تجربه حكمراني فضاي مجازي در جمهوري اسلامي نيز نشان داده است ماهيت اين حكمراني عموما آمرانه و متمركز است و در اين بين ملاحظات حكمراني مردم ‏مدار هم به حاشيه رانده شده است. چنين سازوكاري در نهايت مدل حكمراني فضاي مجازي را به سوي امنيتي شدن سوق مي ‏دهد. به منظور مستندسازي اين ديدگاه در مطالعه ‏اي موردي و با هدف دستيابي به الگوي عملي سياستگذاري فضاي مجازي در جمهوري اسلامي، به بررسي قوانين، مقررات و سياست‏ هاي اعلام شده در خصوص توييتر و تلگرام پرداخته شده است. يافته ‎هاي پژوهش نشان مي ‏دهد امنيتي ‏سازي حكمراني از يك سو و نيز به حاشيه راندن پيوست ‏هاي مردمي، دو ويژگي مهم حكمراني فضاي مجازي در جمهوري اسلامي ايران است.

According to the experiences of the domination of conventional media era, governments want to dominate cyberspace - as a new media, but with the same nature of print and electronic media, and manage it authoritatively. The experience of cyberspace governance in the Islamic Republic has also shown that the nature of this governance is generally authoritarian and centralized, and in the meantime, considerations of popular governance have been ignored. Such a mechanism will eventually lead the cyberspace governance model in to securization. Thus, here in a case study and with the aim of achieving the practical model of cyberspace policy in the Islamic Republic, we have been reviewed the laws, regulations and policies regarding Twitter and Telegram. Findings showed that securization governance on the one hand and marginalizing popular attitudes are two main features of cyberspace governance in the Islamic Republic of Iran.