گفتمان «هويت‌مبنا»؛ مبناي حكمراني امنيتي خوب در جمهوري اسلامي ايران

در اين نوشتار به ارزيابي و تحليل گفتمان‏ هاي مبنايي در حكمراني امنيت ملي ايران ‏پرداخته و در مقام داوري و قضاوت، مناسب ‏ترين مبناي حكمراني امنيتي را براي جمهوري اسلامي ايران شناسايي مي ‏كنيم. به بيان ديگر، پرسش اصلي مقاله اين است كه گفتمان‏ مبنايي خوب و متناسب حكمراني امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران كه با كمترين هزينه، پارادوكس و پيامد نامطلوب مي ‏تواند امنيت را در اين سيستم برقرار كند، كدام است؟ نويسنده در پاسخ، بر آن است كه از ميان چهار گفتمان «هويت ‏مبنا»، «پيشرفت ‏مبنا»، «قدرت ‏مبنا» و «امنيت ‏مبنا»، گفتمان مبنايي و محوري مناسب براي جمهوري اسلامي ايران، گفتمان «هويت‏ مبنا» يا هويت ‏پايه است. اين فرضيه يا گزاره محوري مقاله به اين معني نيست كه تعقيب پيشرفت، تجهيز به قدرت و امنيتي‏ ساختن، نقشي در تأمين امنيت در جمهوري اسلامي ايران ندارند و يا ميان آن‏ها با تكوين هويت در اين سيستم، ربطي و نسبتي نيست؛ بلكه بدين معناست كه تعقيب پيشرفت، تجهيز به قدرت و امنيتي ‏ساختن، تنها در پرتو تكوين هويت و هويت ‏باوري است كه مي‏ تواند بيشينه امنيت را در جمهوري اسلامي ايران با كمينه هزينه، پارادوكس و پيامد نامطلوب به ارمغان آورد و البته اين مهم در گرو آن است كه هويت به نحو اولي برگرفته شود نه به نحو ثانوي، يعني هويت در خدمت قدرت، امنيت و پيشرفت نباشد و بر آن‏ها اولويت يابد. در اين برداشت، دوري از آرمان ‏هاي انقلاب اسلامي ايران و يا به تعبيري، سكولارشدن به همين معناست، يعني وضعيتي كه در آن، هويت در خدمت قدرت، امنيت و پيشرفت قرار گيرد و يا به لحاظ اهميت، شأن و منزلتي ثانوي پيدا كند. در اين صورت است كه حتي امنيت نيز وضعيتي شكننده و متزلزل خواهد داشت و پايدار نخواهد بود.

In this article, we evaluate and analyze the basic discourses in Iran s national security governance and, as an arbitrator, identify the most appropriate basis for security governance in the Islamic Republic of Iran. The main question of the article is: What is the good and appropriate basic discourse of national security governance of the Islamic Republic of Iran, which can establish security in this system with the least cost, paradox and undesirable consequences? In response, the author argues that among the four discourses of identity-based , progress-based , power-based and security-based , the basic and central discourse appropriate for the Islamic Republic of Iran is the identity-based discourse. This hypothesis or central proposition of the article does not mean that the pursuit of progress, equipping with power and securitization have no role in providing security in the Islamic Republic of Iran or that there is no relation between them and the formation of identity in this system. Rather, it means that the pursuit of progress, equipping with power and securitization is only in the light of the formation of identity and identitism, which can bring maximum security in the Islamic Republic of Iran with minimum cost, paradox and undesirable consequences. Of course, this depends on the identity being taken first and not second, that is, the identity is not in the service of power, security and progress but is given priority over them. In this sense, turning away from the ideals of the Islamic Revolution of Iran, or in other words, secularization, means a situation in which identity serves power, security and progress, or acquires a secondary status in terms of importance. In this case, even security will be fragile, unstable and unsustainable.