شيوه‌هاي تبليغ براي كودكان از منظر آموزه‌هاي اسلام و روان‌شناسي شناختي

پژوهش حاضر با هدف بررسي شيوه‌هاي تبليغ از منظر آموزه‌هاي اسلامي و روان‌شناسي رشد، براساس ويژگي‌هاي كودكان انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، كاربردي و به لحاظ شيوه جمع‌آوري اطلاعات، توصيفي_تحليلي است. يكي از مهم‌ترين برهه‌هاي زندگي هر فردي دوران كودكي اوست كه به گفته روان‌شناسان با تولد شروع و تاحدود دوازده سالگي ادامه دارد و به سه دوره شيرخوارگي، پيش‌دبستاني و دبستاني تقسيم گرديد؛ بنابراين مبادرت به آموزش كودك از طرق مختلف، اسباب رشد و پختگي او را در بزرگسالي فراهم مي‌نمايد. با در نظر گرفتن مفهوم «تبليغ» به معناي رساندن پيام به ديگري از طريق برقراري ارتباط به منظور ايجاد دگرگوني در بينش و رفتار فرد كه با هدف هدايت ديگران صورت مي‌گيرد، و همچنين با توجه به خصوصيات كودك در دوره‌هاي پيش‌دبستاني و دبستاني، مربي و مبلّغ به فراخور مخاطب خود، بايد از شيوه‌هاي گوناگون تبليغي بهره جويد و در كنار آموزش توأم با بازي، نياز كودكان را به تشويق فوري تأمين ساخته و با ايجاد جوي آرام و آزاد براي آنها در محيط آموزشي و تبليغي بسترهاي رشد فكري، اخلاقي و معنوي آنان را به‌وجود آورد. در نتيجه مربيان و مبلغاني كه با كودكان سروكار دارند، جداي از آشنايي با شيوه‌هاي جديد تبليغي و مهارت افزايي، آموزه‌هاي اسلام و روان‌شناسي را در برقراري ارتباط با اين مقطع سني يادگرفته و از آن براي تبليغ و درنتيجه هدايت آينده‌سازان بهترين بهره را ببرند.