واكاوي و فراتحليل آسيب‌شناسانه موانع موفقيت نظام تبليغ ديني كشور

تبليغ ديني، برآيند تحقق چهار مؤلفه فرايندي بودن، نظام‌مندي، فرآيند ارتباطي و قدسي بودن در نسبت با تبليغ غيرديني است كه نيازمند توليد ساختار و نظامي مشخص و دقيق است. در حقيقت در جوامع سنتي، تبليغ، عملكردي فردي و منحصر در مبلغ بود اما در دنياي مدرن، نهادها جايگزين تبليغات شخصي شده است؛ از اين رو ضروري است به صورت همه‌جانبه و با نگاه سيستمي به مسئله تبليغ و عناصر دخيل در آن توجه شود. به موازات تغييرات و انحرافات ديني در عرصه اجتماعي به ويژه تبليغ ديني، با فزوني مطالعات و پژوهش‌ها در اين عرصه مواجه هستيم. بنابراين در اين پژوهش به مرور سيستماتيك پژوهش‌ها به روش فراتحليل اقدام گرديد و با اين شيوه تحليل كيفي، موانع، آسيب‌ها و راهكارهاي رفع آنها مورد مطالعه و فراتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داده است بهترين راهبرد، تربيت مديران و كارشناس متخصص و متعهد تحت فرمان‌دهي ستاد واحد در كنار آموزش تخصصي تبليغ به مبلغان بر مبناي اقتضائات زمان است. از جمله راهكارهاي كلان آن مي‌توان به استانداردسازي و منطقي‌سازي ساختار تبليغي متناسب با مختصات الگوي تبليغي، توسعه امر سياست‌گذاري و بهينه‌سازي برنامه‌ريزي، كيفي‌سازي نيروي انساني با تأكيد بر مبلّغان، بهبود نظام ارزيابي و نظارتي، ارتقاي كمّي و كيفي صنعت ديني در بازار فرهنگ، اهتمام به نقش مخاطب و مخاطب‌شناسي در تبليغ، و بهبود فرايند فرهنگ‌پذيري و شخصيت‌سازي اشاره كرد.