رابطه پر خوري عصبي با اضطراب و افسردگي در نوجوانان

هدف پژوهش حاضر، رابطه پرخوري عصبي با اضطراب و افسردگي در نوجوانان شهر تبريز بود. طرح پژوهش حاضر از نوع همبستگي بود. جامعه آماري، شامل تمامي دانش‌آموزان مقطع دوم متوسطه شهر تبريز در بهار سال تحصيلي 1400-1399 بود كه از اين جامعه تعداد 151 نوجوان به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه نگرش به تغذيه (EAT-26)، پرسشنامه سنجش اضطراب بك (BAI) و پرسشنامه افسردگي كودكان (CDI) بود. روش‌هاي آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون به روش ورود براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها استفاده شد. جهت تجزيه‌ و تحليل داده‌هاي جمع‌آوري‌شده از نرم‌افزار (SPSS-24) استفاده شد. هم‌چنين، سطح معني‌داري برابر 001/0p در نظر گرفته شد. نتايج حاصل از تحليل داده‌ها نشان داد كه بين خرده‌مقياس‌هاي نگرش به تغذيه (رژيم لاغري، پرخوري و مهار دهاني) با اضطراب و افسردگي در سطح 001/0 p رابطه مثبت و معني‌داري دارند. وضعيت رواني نامناسب ممكن است خطر اختلالات خوردن و از جمله پرخوري عصبي را در نوجوانان افزايش دهد. اين امر موجب ارتقاي آگاهي و ايجاد مداخلات مناسب با هدف كاهش اضطراب و افسردگي را افزايش مي‌دهد.