نقش توحيد نظري در مقبوليت و پذيرش حكمراني متعالي ـ ولايي

…….

هدف اين تحقيق، بررسي نقش توحيد نظري در مقبوليت و پذيرش حكمراني متعالي ـ ولايي است. توحيد، بع معناي يكي دانستن است، و در اصطلاح، يگانه دانستن و يكتا شمردن خداي متعال است. برابر آن، شرك به خدا قرار دارد. توحيد به نظري و عملي تقسيم مي‌شود. «توحيد نظري»، باور به يگانگي خدا در ذات، صفات و افعال، و «توحيد عملي» حاكميت‌ بخشيدن باورهاي توحيدي در عمل است. يعني انسان باورهاي توحيدي خويش را در حكومت، سياست، تربيت، روابط بين الملل، و در آموزش... تحقق بخشد. مراد از مقبوليت، «پذيريش عمومي» است، يعني مردم، براي عينيت بخشي و كارآمدى حكومت اسلامى، نقشى اساسى دارند. روش تحقيق، توصيفي تحليلي است. نتايج تحقيق به شرح ذيل است: بعد از اعتقاد به اينكه عالم تحت حاكميت الهي است، و «جامعه ولايي»، ظهور و تجلي حكومت خداست و مشروعيتش را از خدا مي گيرد، نوبت به مقبوليت جامعه ولايي مي­رسد. دليل مقبوليت جامعه ولايي، عقلي و فطري است، و سعادت انسان فردي و اجتماعي، در گرو پذيرش جامعه­ي توحيدي است كه مصالح فردي و اجتماعي آنها تأمين و او را به هدف يا اهداف مطلوبي كه براي آن آفريده شده است مي­رساند.

……………