نقش توحيد نظري در مشروعيت و سزاواري حكمراني ولايي

…….

هدف اين جستار، بررسي نقش توحيد نظري در مشروعيت و سزاواري حكمراني ولايي است. مشروعيت، يكى كهن ترين مباحث سياسى است كه از يونان باستان توسط افلاطون و ارسطو و سپس از سوى انديشه ­وراني همچون سيسرو، آگوستين قديس، توماس آكوئيناس، فارابى، ابن‏رشد، غزالى، ماوردى، ابن‏سينا و ساير شخصيت­هاى مشرق و مغرب زمين، مورد توجه قرار گرفته و با تقسيم حكومت، به آريستوكراسى، دموكراسى، موناركى، جمهورى و مانند اينها به بحث از مصاديق حكومت­هاى مشروع و نامشروع پرداخته شده است. هر حكومت و نظام سياسى، براى حدوث و بقاى خويش ناگزير به شناخت مبانى مشروعيت نظام سياسى خويش است، تا با پشتيبانى از مبانى‏ بتواند در امور عمومى و اجتماعى مردم تصرف كند و حق فرمانروايى را از آن خود قرار دهد. در مكتب توحيدي، انسان و جهان هستي، براي رشد و تكامل خلق شده اند و انسانيت انسان، تنها در سايه فراهم شدن زمينه‌هاي رشد، كه از آن جمله، تحقق جامعه ولايي است محقق مي­شود، كه ضرورتاً بايد داراي مشروعيت باشد. از اين رو، بايد جايگاه انسان را به عنوان هدف خلقت شناخت. از محورهاي كليديِ شناخت انسان، خلافت الاهي، امانت‌داري، حركت و تكامل‌پذيري و اراده و اختيار انسان است، كه تحت اشراف اولياء الهي به استكمال مي‌رسد. در همه اين موارد، نقش توحيد نظري برجسته است، چرا كه بينش توحيدي، زير بناي تمام تحولات روحي و رواني انسان است. روش تحقيق، توصيفي و تحليلي است.

……………