بررسي شدت تخريب اراضي شمال استان اصفهان

A survey of land degradation severity in north of Isfahan province

فرسايش افسار گسيخته خاك (بادي و يا آبي) مهمترين عامل تخريب سرزمين است. فرسايش در مناطق خشك و نيمه-خشك، هم از نظر كمي و هم كيفي، نقش مهمي در تخريب اراضي دارد. مدل EPM، به كمك تصاوير سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافيايي، براي بررسي وضعيت تخريب خاك در شمال استان اصفهان و اولويت بندي آن استفاده شد. حسب نتايج بدست آمده، ميانگين شدت فرسايش آبي در نيمه شمالي استان اصفهان، 200 متر مكعب بر كيلومتر مربع در سال (حدود 3 تن در هكتار در سال) و توزيع مساحت طبقات شدت فرسايش آبي در منطقه به ترتيب طبقه فرسايش 2 (كم)، 3 (متوسط)، 1 (خيلي كم) و 4 (زياد) با 92/52، 09/26، 32/17 و 67/3 درصد است. بجز شهر كاشان، در ساير شهرستان ها، طبقه فرسايش كم، بيشترين مساحت را به خود اختصاص داده است و فقط در شهرستان آران و بيدگل، طبقه فرسايش با شدت زياد مشاهده مي شود.