تحليل عكس هاي ثبت شده از بناي شيخ احمد جامي با تاكيد بر ويژگي هاي معماري ايراني

Analysis of recorded photos of Sheikh Ahmad Jami building Emphasizing the characteristics of Iranian architecture

مجموعه آرامگاهي شيخ احمد جام، در زمره آثار فاخر معماري ايراني در طول زمان يكي از كانون هاي عمده عرفان و تصوف در شرق ايران و سرزمين خراسان بوده است. اين اهميت در طول زمان مرهون الهام بخشي شيخ جام و بازماندگانش بوده كه نقش مهمي در رونق بناهاي آن به ويژه در قرن 8 هجري/ سده 14 و مقارن با حاكمان ايلخاني داشته اند. با وجود جايگاه تاريخي، تاكنون بسياري از ويژگي هاي معمارانه در اين مجموعه، در ارتباط با بزرگان عرفان ناشناخته و مغفول مانده است. از جمله اين ابنيه در مزار شيخ احمد جام، مسجد جامع قديم يا مسجد عتيق از آثار معماري قرن هشتم هجري است كه بنابر متون باني آن «خواجه رضي الدين» بوده؛ اما تاكنون بررسي هاي كافي در زمينه شناخت تاريخي، گونه شناسي معماري و مطالعات جامع روي اين بنا صورت نگرفته است. تحليل جامعي نيز در زمينه عكاسي از اين بنا به طور كامل صورت نگرفته است كه در اين مقاله نقد و تحليل آن مورد بررسي قرار گرفت. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي الگوهاي معماري و مطالعه آرايه هاي آن و تحليل جامع از نگاه عكاسانه به بنا، با بهره گيري از اسناد و شواهد قبل و بعد از مرمت و بازسازي عناصر، از ديدگاه باستان شناسي و عكاسي، براي شناخت الگوهاي ساختاري اين بنا موثر بوده است.