تكاپوي زنان ايراني براي مبارزه با نابرابري در ايران معاصر

زنان در طول تاريخ هيچگاه وضعيت برابري با مردان نداشته‌اند.حتي در جوامع مدرن، نابرابري‌ها همچنان در بيشتر حوزه‌هاي اجتماعي به نفع مردان مشهود بوده و است. در ايران نيز عليرغم تلاشهايي كه براي بهبود وضعيت زنان صورت گرفته است، فاصله ميان آنچه زنان از آن برخوردارند با آنچه مردان دارند، زياد است. اگرچه زنان در دهه‌هاي اخير از حقوق اجتماعي و سياسي به نسبت برابري با مردان برخوردار شده‌اند، اما برخورداري از اين حقوقِ برابر به معناي استفاده برابر از آن نبوده است. اين موضوع زنان ايراني را به تلاشها و كوشش‌هاي انفرادي و جمعي براي تحقق مطالباتشان در سالهاي اخير سوق داده است. به ويژه آنكه نسبت جمعيت زنان و موقعيت آنان در جامعه ايران، نسبت به مردان در برخي حوزه ها نظير آموزش و تحصيلات در سالهاي اخير بهبود يافته و حتي نسبت به مردان پيشي گرفته است. همين تغييرات تدريجي باعث شده است كه نابرابري‌هاي اجتماعي كه زماني براي آنان امري عادي و قابل تحمل جلوه مي‌نمود، ناعادلانه تلقي شود و عليه اين نابرابري‌ها دست به كنش بزنند.زنان، نابرابري‌هاي جنسيتي را تصنعي دانسته و دولت را مسبب اصلي آن مي‌دانند و به همين خاطر عليرغم آنكه بيشتر نابرابريهاي اجتماعي در ايران ريشه در فرهنگ مردسالار دارد، اما آنان دولت را باني و يا حداقل نگهبان اين نابرابري‌ها مي‌دانند و عليه آن در فرصت‌هايي كه فراهم مي‌شود، به اشكال مختلف دست به اعتراض مي‌زنند. از اين رو، ابراز احساسات و كنش‌هاي زنان ايراني عليه نابرابري‌هاي اجتماعي در سال‌هاي اخير امري غير عادي و نامعمول نيست؛ چرا كه با تغيير در جايگاه اجتماعي و اقتصادي زنان در جامعه ايران به‌خصوص در حوزه آموزش، آنان اين نابرابري‌ها را ناعادلانه و در عين حال قابل تغيير مي‌دانند.افزايش تعداد زنان نسبت به مردان در دو دهه آينده در كنار افزايش سطح تحصيلات، فرصتهاي بيشتري را نيز براي رسيدن به برابري در اختيار آنان قرار خواهد داد.