تورانيان و هويت ملي در شاهنامه

شاهنامه، بزرگ‌ترين اثر حماسي ايرانيان است كه به‌درستي مي‌توان آن را الگوي خردورزي و سياست و حكومت ناميد. در اين نامورنامه، هويت ملي و به تعبير امروزي مليت ايراني به نيكي پاس داشته مي‌شود و حكيم توس حتي براي دشمنان ايران هم مليت و نژاد قائل است و جاي‌جاي شاهنامه از گوهر نژاده تورانيان سخن مي‌راند و دادگسترانه دشمن را خوار و خفيف نمي‌نماياند. عشق تورانيان را به سرزمينشان نمايان مي‌سازد و در اين راستا مهرشان را به وطن مي‌ستايد. در اين گفتار به حب وطنِ ابردشمن ايرانيان پرداخته‌ايم تا بازنماييم كه فردوسي با آن همه عشق به ميهن، خردورزانه و با انصاف و داد و راستي اين كهن‌نامه باستان را منظوم ساخته و به رسميت شناختن نژاد دشمن، رادي و آزادگي وي را بيش‌ازپيش نمايان مي‌سازد. اين نگاه خاص به دشمنان ايران در شاهنامه كمتر موردبررسي واقع شده است و بيشتر تحقيقات در اين خصوص به هويت ملي ايرانيان پرداخته است. در اين جستار كتابخانه‌اي و توصيفي-‌تحقيقي برآنيم تا انديشه‌هاي خداوند سخن را بررسي كنيم و بياموزيم كه با دشمنان نيز مي‌توان راد بود و جوانمرد و اگر در انديشه حماسي ايران‌شهري مدارا با دشمن نتوان كرد، جانب مروت را توان نگاهداشتن.