نقد روايت­شناختي داستان ضحاك در شاهنامه و نمايشنامه شب هزار و يكم بر اساس نظريه بينامتنيت ژنت

خوانش دقيق و درك عميق يك متن بدون در نظر گرفتن متون پيشين و هم‌زمان با آن امكان‌پذير نيست و هيچ اثري از آثار پيش از خود مستقل نيست. موضوع ارتباط يك متن با متون ديگر نخستين بار موردتوجه باختين قرار گرفت و سپس توسط كريستوا و ژنت گسترش يافت. شباهت و همانندي ­هاي روايت­هاي نمايشنامه شب هزار و يكم بهرام بيضايي با داستان ضحاك در شاهنامه فردوسي، وجود بينامتنيت ميان اين دو داستان را تأييد مي­كند. در اين مقاله با مقايسه محتوايي داستان­ها به روابط بينامتني اين دو داستان از منظر نظريه ژنت پرداخته شده و بر اساس نقد روايت­شناختي ژنت موردتوجه قرار گرفته است. نتيجه اين بررسي نشان مي­دهد كه براي شناخت دقيق شخصيت­ها و دريافت پايان كار ضحاك، بايد به شاهنامه مراجعه كرد. هيچ متني از هيچ پديد نمي­آيد و نمايشنامه شب هزار و يكم نيز از دل شاهنامه متولد شده است.