جداسازي دي اكسيدكربن از متان توسط جاذب اصلاح شده زئوليتي 13X-hp توسط آمين MDEA

در اين تحقيق به بررسي جداسازي دي اكسيد كربن از متان توسط جاذب زئوليتي اصلاح شده 13X-hp با آمين MDEA و بررسي مهم ترين پارامترهاي تاثيرگذار بر جذب پرداخته شده است. ابتدا زئوليت 13X-hp توسط محلول آمين MDEA اصلاح گرديد. قرار گرفتن آمين روي ساختار جاذب سبب مي شود جذب سطحي دي اكسيد كربن افزايش قابل توجهي داشته باشد، زيرا آمين ها جاذب خوبي براي دي اكسيدكربن مي‌باشند. سپس پارامتر هاي تاثيرگذار در جذب دي‌اكسيد كربن تعيين و توسط نرم افزار طراحي آزمايشات از روش باكس بنكن، آزمايش هاي مورد نياز طراحي گرديد. پس از آن مقدار جذب در هريك از آزمايش ها تعيين شد و با تحليل نتايج بهترين شرايط جذب و جاذب مورد نظر نيز معين شد. بيشترين مقدار جذب در دماي 25 درجه سلسيوس، فشار 5 بار و جاذب اصلاح شده با محلول 5/2 مولار مي باشد. در ادامه آناليز هاي دستگاه هاي مختلف مانند FTIR و SEM روي جاذب انتخاب شده انجام گرديد. نتايج آناليزها نشان دهنده ي حضور آمين روي جاذب جامد و اصلاح ساختار جاذب بوده كه عامل افزايش كارايي جاذب اصلاح شده مي‌باشد.