گزينش پايه متحمل به شوري پسته از طريق بررسي برخي پاسخ هاي مورفولوژيكي

در ايران عمده اراضي زيركشت پسته در مناطقي با آب و خاك شور قرار دارندكه اين مسئله رشد و عملكرد گياه را تحت تاثير قرار مي دهد. در اين تحقيق اثرات شوري روي خصوصيات رشدي و مرفولوژيكي دانهال هاي شش پايه پسته (اكبري، احمداقايي، UCB1، ايتاليايي، قزويني و بادامي) كه عمدتا به صورت تجاري استفاده مي شوند، به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي بررسي شد. در اين طرح فاكتور اول ژنوتيپ و فاكتور دوم شوري آب آبياري (5/0، 12 و 18 دسي زيمنس بر متر) بود. بذور پس از جوانه زني به داخل گلدان و به درون گلخانه منتقل شدند و درسن 8 ماهگي به مدت دو ماه و نيم تحت تاثير تنش قرار گرفتند. نتايج نشان داد با افزايش شوري وزن خشك برگ، ساقه و ريشه، قطر ساقه، تعداد برگ، سطح برگ، كاهش يافت. طبق نتايج به دست آمده، سه ژنوتيپ UCB-1، احمدآقايي و اكبري توانستند در شرايط تنش شوري كمترين كاهش در توليد ماده خشك داشته باشند. همچنين اين سه ژنوتيپ توانستند در شرايط شور كمترين ريزش برگ و بيشترين برگ را توليد كنند و همچنين كاهش كمتري در سطح برگشان نشان بدهند. نتايج اين پژوهش نشان داد، ژنوتيپ هاي UCB1 و اكبري و تا حدي احمدآقايي نسبت به شوري مقاومتر از ساير ارقام بودند، ژنوتيپ ايتاليايي مقاومت متوسط و بادامي و قزويني كمترين مقاومت را داشتند.