حمايت از حضانت كودك در كنوانسيون‌ حقوق كودك در مقايسه با حقوق ايران

حضانت نگهداري و تربيت طفل است به گونه اي كه صحت جسماني، روحي، رواني و تربيت وي با توجه به نيازها و مصالح حال و آينده او و وضع و موقعيت والدين طفل تأمين گردد. بحث حضانت از بدو تولد طفل بوجود مي‌آيد كه جزء حقوق و تكاليف والدين است و زماني حضانت به عنوان يك اختلاف مطرح مي‌شود كه بنيان خانواده از هم پاشيده مي‌شود كه دليل آن مي‌تواند طلاق يا فوت باشد و در اينجا است كه بحث مسئولين عهده دار حضانت و دعواي مربوط به آن مطرح مي‌شود. حضانت با توجه به اينكه هم حق و هم تكليف است داراي ضمانت اجراي قانوني مي‌باشد. همچنين مي‌تواند منشاء مسئوليت باشد و تخطي از اين حق يا اهمال در آن سبب سقوط موقتي يا دائمي حضانت مي‌شود. حقوق ايران و كنوانسيون حقوق كودك بر هر دو جنبه‌ي حق و تكليف بودن حضانت اصرار دارند و چنانچه طفل در معرض خطر قرار گيرد يا در خصوص او مسامحه و اهمال صورت گيرد والدين با ضمانت اجرايي نظير سقوط دائمي يا موقتي حضانت و جبران خسارت زيان ديده مواجه مي‌شوند. بنابراين والدين در برابر مسئوليتي كه در خصوص نگهداري طفل دارند مسئول اقدامات و افعال زيان بار طفل تحت حضانت خود مي‌باشند.