عدالت وسبك زندگي در اسلام وارزش هاي متعالي آن، با تاكيد بر انديشه هاي سياسي امام علي (ع)

از موضوعاتي كه امروزه در محافل علمي، سياسي و اجتماعي، بسيار مورد كنكاش و تبادل نظر است، مباحث مربوط به عدالت ،سبك زندگي از ديدگاه امام علي(ع) و ملاحظه آنها در جامعه اسلامي كه براساس آموزهاي قرآني و سنت اهل بيت(ع) شكل گرفته مي باشد، با بررسي‌هاي انجام گرفته مي‌توان چنين بيان كرد كه بسياري از نامه ها و خطبه‌هاي نهج‌البلاغه، به بررسي عدالت وسبك زندگي در اسلام وارزش هاي متعالي آن پرداخته است. از ديدگاه امام علي(ع) مهم‏ترين اصل در ناپايداري اداره امور كشور، بي عدالتي و ظلم است. اگر دولت‏ها براساس بي عدالتي ،ظلم و جور عمل كنند و از ستمگري و تبعيض دوري نكنند، در سبك زندگي اسلامي ،راه وحدت، هم‏دلي، اعتدال و راستي را برمردمان خود مي‌بندند و از گزند روزگار در امان نمي‏مانند و زمينه بي‌ثباتي را فراهم مي‏كنند. در نگاه امام علي(ع) وجود ظلم و بي عدالتي در اداره جامعه سياسي و اجتماعي باعث مي‌شود تا قوانين تابع عدالت نباشد ودر سبك زندگي اسلامي، استحقاق‏ها و شايستگي‌ها در همه امور رعايت نگردد. و جامعه دچار ناپايداري شود. زيرا حكومت ستم‏گر ناپايدار است.( تميمي آمدي، 1366، ج4، ص10.) ظلم و ستم سرزمين‏ها را ويران و خراب مي‏سازد( همان، ج1، ص267 . ) هيچ دولت و حكومتي با ظلم و ستم بقاء نمي‏يابد و حقيقت اين است كه: «اَلْمَلْكُ يَبْقي مَعَ الْكُفْرِ، وَ لايَبْقي مَعَ الظُلْمِ؛ حكومت با كفر برقرار مي‏ماند و با ستم پايدار نمي‏ماند.»( نيشابوري، 1341، ص125)