جايگاه عدالت آموزشي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

عدالت به‌عنوان يكي از اساسي‌ترين و مناقشه‌برانگيزترين مفاهيم در عرصه‌هاي حقوقي،سياسي، اجتماعي، اخلاقي، كلامي، فلسفي و آموزشي از سپيده‌دم تاريخ همواره ذهن بشر را به خود مشغول داشته، دغدغه‌ي خاطر تمامي اديان الهي و مكاتب و نظريات علمي فلسفي و اجتماعي بوده‌است. توجه بشر به مقوله عدالت پس‌از نهضت دستور گرايي در قوانين اساسي كشورها بازتاب قابل‌توجهي داشته، اساساً به نقطه عطف و چشم‌انداز اميدوارانه اين ميثاق ملي در تمامي كشورها مبدل گشته‌است. اين پژوهش كه با روش توصيفي تحليلي، درصدد تحليل عدالت آموزشي در گستره قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران كه خود مبتني بر آموزه‌ها و منابع دين مبين اسلام است، نگاه توام با تامل نسبت‌به مباني حقوقي و ديني را از نظر دور نداشته‌است. ازاين‌رو ضمن نگريستن در مباني حقوقي بين‌المللي و منطقه‌اي و همچنين ابعاد، عناصر و مؤلفه‌هاي عدالت آموزشي از ديدگاه اسلام سعي بر هموار نمودن طريق دستيابي به ابعاد عدالت آموزشي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران گرديده است. و اما آن چه از اين مختصر مي‌توان دريافت آن است كه پژواك‌هاي خوش آهنگي از عدالت آموزشي در اصول متعدد قانون اساسي طنين‌انداز گرديده كه عليرغم تفسيرهاي نامناسب و غيرضروري مراجع تفسيري، مصاديق و انعكاسات عدالت آموزشي در قانون اساسي حتي در بحث ضمانت اجرا از آن‌چنان صراحت و بداهت برخوردار است كه اين قانون را در تراز بسيار بالايي از اين حيث قرار داده و دست‌كم از لحاظ نظري آن را از هرگونه تفسير و تعبيري بي‌نياز ساخته‌است.