عدالت و تعاليم اسلامي

خداوند در قرآن كريم به عدل و قسط و اداي امانت و شهادت به قسط هر چند به ضرر شهادت دهنده و نزديكانشان باشد و به برقراري صلح عادلانه بين طوايف مؤمنين، و به گفتار صادقانه و افعال عادلانه سفارش كرده و فرمان مي دهد. و از ظلم و گرايش به ظالمان و از بغي و فحشاء و منكر نهي كرده و از ستم پذيري و از تصّرف مال يتيم به ناحق، و از كم فروشي و عدم رعايت حقِ پيمانه و وزن برحذر مي دارد. از تبعيض بين غني و فقير در شهادت به له يا عليه هركدام پرهيز مي دهد. اداي شهادت ها بايد براي رضايت خدا باشد نه براي خوشايند غني و يا ترس از حشمت و موقعيت او و يا براي ترحّم به حال فقير باشد. رسول خدا (ص) به عنوان معلّم و مبيِّن قرآن، عدل يك لحظه را از عبادت يك ساله برتر مي شمارد. و عدل را نيكو ولي عدل حاكمان را نيكوتر شمرده، در قضاوت به عدل سفارش كرده و رعايت عدل درحال رضا و غضب را از منجيات محسوب كرده، و افضل افراد نزد خداوند را پيشواي راستگو در قول و عادل در داوري دانسته است. و سخن حق عليه سلطان ستمگر را برترين جهاد مي داند. از ظلم و بغي برحذر داشته و كمك به ظالم را موجب مسلّط كردن ظالم بر كمك دهنده به ظالم اعلام نموده. و مقابله نكردن با ستمگر را داراي عقوبت و كيفري مي داند كه سريع دامن گير مي شود. ستم حاكمان را موجب نابودي حكومت و دولتشان مي داند. و افراد را از نفرين مظلوم برحذر مي دارد. حضرت علي (ع) عدل راز زينت امارت و فضيلت سلطان و قوام خَلق و حيات احكام الهي و رأس ايمان، و بهترين سياست، برترين حُكم، موجب چند برابر شدن بركات و فراواني نعمات و داراي ثواب بيشمار مي داند. و از سوي ديگر زورگويي و ستمگري را موجب جلاي مردم از وطن و فراخواندن آنان به جنگ، وجور حُكّام را موجب كاهش نزول باران رحمت و نابودي مُلك و دولت مي داند. و طلب عزّت بواسطه ستمگري را موجب ذلّت ستمگر، و ستمگر را آفت عدل مي شمارد.