واكاوي ريشه هاي فردي انحراف از عدالت با تاكيد بر آموزه هاي نهج البلاغه

حق گرايي و عدالت ورزي يكي از شاخصه هاي ذاتي عقلانيت است. اين عقل حقيقت نما و حق پيما مي تواند با تفكيك حق و باطل، مسير را براي بندگي و رسيدن انسان به قرب الي الله فراهم نمايد. گرچه همه انسان ها در بهره مندي از اين موهبت و حجت الهي يكسانند ولي تنها عده اي مصداق «خليفه الهي» گشته و به مقام والاي انساني دست مي يابند. با تأمّل و تعمّق در سخنان امام علي(ع) به عنوان «انسان كامل» مي توان دريافت كه عوامل فردي و اجتماعي مي تواند در عمليات معرفعدالت ورزي اختلال ايجاد كرده و اين مهم را تحت تأثير قرار دهد. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي در پي شناخت مباني تاثيرگذار در انحراف انسان از عدالت مي باشد. «شيطان» با ايجاد وسوسه و القائات، انسان را به پيروي از «هواي نفس» واداشته و توجه او را به «ذخارف دنيايي» جلب و او را مشغول به سرگرمي هاي زودگذر و آرزوهاي طولاني مي نمايد. سرانجام موجب غفلت شده و ترازوي عدالت ورزي توازن خود را از دست داده و حقيقت را نمي بيند.