تاثير قيمت مسكن و نرخ بيكاري بر مهاجرت جمعيت انساني حوضه آبريز درياچه اروميه

مهاجرت از روستا به شهر، پديده‌اي چندوجهي است كه به لحاظ اقتصادي، اجتماعي، سياسي، فرهنگي، جمعيتي و روانشناختي از پيچيدگي خاصي برخوردار است. اين پديده همچنين نمايانگر ناكارآمدي‌هاي موجود در اقتصاد ملي در تأمين نيازهاي اساسي مردم در كشور به شمار مي‌رود. بدون شك، عدم مديريت مؤثر بر مهاجرت‌هاي وسيع به شهرها، منجر به بروز چالش‌هاي اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي متعددي براي شهرهاي مقصد و همچنين روستاهاي خالي شده خواهد شد. اين وضعيت نه تنها بر توسعه اشتغال و توليد در كشور تأثير منفي مي‌گذارد، بلكه ضرورت بررسي عميق علل و عوامل مؤثر در اين پديده را براي كاهش مهاجرت و تبعات ناشي از آن آشكار مي‌سازد.بنابراين، با توجه به اهميت نرخ بيكاري و قيمت مسكن در مهاجرت نيروي انساني حوضه آبريز درياچه اروميه ، در اين پژوهش اثرات قيمت مسكن و نرخ بيكاري بر مهاجرت نيروي انساني حوضه آبريز درياچه اروميه در دوره زماني 1402-1390 مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظور از روش اقتصادسنجي حداقل مربعات معمولي (OLS) استفاده شده است. نتايج نشان داد كه متغير قيمت مسكن تاثير منفي و نرخ بيكاري تاثير مثبت بر رشد حوضه آبريز درياچه اروميه دارند لذا در تدوين استراتژي‌هاي اقتصادي، سياست‌هايي همچون اجراي آمايش سرزمين، توزيع عادلانه منابع، امكانات و فرصت‌هاي شغلي متناسب با ظرفيت‌هاي هر منطقه، افزايش فرصت‌هاي شغلي و توزيع متوازن صنايع در ميان شهرستان‌‌ها و اتخاذ سياست‌هاي توانمندسازي براي فقرا در مناطق روستايي پيشنهاد مي‌شوند.