طراحي و برنامه ريزي شهري در راستاي توسعه پايدار شهري در مناطق حاشيه نشين (مطالعه موردي محله كاظم آباد شهر اردبيل)

توسعه ­ي شاخص كيفيت زندگي براي مركز سياست­ هاي اجتماعي حياتي شده است. ارزيابي كيفيت محيط زندگي به ويژه مناطق شهري مقوله وسيعي است كه شامل كيفيت محيط طبيعي اطراف، ادراك فضايي و پيوند عاطفي بين انسان و محيط اطراف است. با افزايش جمعيت و گسترش شهرنشيني، مسائل مرتبط با حاشيه‌نشيني به عنوان يك معضل اجتماعي و امنيتي در شهرها به سطح بالا برآمده‌اند هدف اين پژوهش تحليل و بررسي سطح پايداري محله­ هاي حاشيه ­نشـين از طريق شناخت شاخصه­ هاي كالبدي، جمعيتي، خدماتي، زيسـت­ محيطي، اجتماعي و اقتصادي توسعه پايدار است. با توجه به موضوع و هدف از نوع كاربردي و براساس روش­ شناسي آن از نوع توصيفي مي­باشد. براي اين منظور از روش مطالعات كتابخانه ­اي و اسنادي استفاده شده و حوزه ­ي هدف آن، شهر اردبيل مي باشد. نتايج تحقيق آن است كـه محله كاظم­آباد اردبيل از مشاركت اجتماعي و تعلق شهروندي پاييني برخوردارند و از نظر برخورداري از خدمات ارائه شده در اين محله در سطح مطلوبي قرار ندارد، همچنين با توجه به گسترش فقر و بيكاري حاشيه­نشـينان بيشتر در معرض آسيب­ هاي اجتماعي ­اند.