ارتباط سبك زندگي ارتقادهنده سلامت با حمايت اجتماعي در زنان ايراني مبتلا به مولتيپل اسكروزيس

مقدمه: شواهد نشان مي دهند كه رفتارهاي ارتقاءدهنده سلامت همچون فعاليت فيزيكي و مديريت استرس، مي توانند به بهتر شدن وضعيت عملكردي بيماران مبتلا به MS كمك كنند، لذا اين مطالعه با هدف تعيين وضعيت سبك زندگي ارتقادهنده سلامت و ارتباط آن با حمايت اجتماعي در بيماران مبتلا به MS انجام گرفت. موارد و روش ها: اين مطالعه مقطعي بر روي 250 زن مبتلا به MS تحت پوشش انجمن MS شهر تبريز در سال 1396 انجام گرفت. نمونه گيري از نوع مبتني بر هدف بود و براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي فردي-اجتماعي، سبك زندگي ارتقادهنده سلامت (HPLP- II = Health Promoting Life Style-II) و حمايت اجتماعي تعديل شده (MSSS= Modified Social Support Survey) استفاده شد. براي تعيين ارتباط سبك زندگي ارتقادهنده سلامت با حمايت اجتماعي تعديل شده از آزمون همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج: ميانگين (انحراف معيار) سبك زندگي ارتقادهنده سلامت 40/2 (46/0) از محدوده نمره قابل دستيابي 4-1 بود. زنان بيشترين ميانگين نمره را در زيردامنه روابط بين فردي [63/2 (54/0)] و كمترين ميانگين نمره را در زير دامنه فعاليت فيزيكي [81/1 (60/0)] اخذ نمودند. ميانگين (انحراف معيار) نمره حمايت اجتماعي 39/70 (60/25) از محدوده نمره قابل دستيابي 100-0 بود. بر اساس آزمون همبستگي پيرسون بين نمره كلي حمايت اجتماعي با نمره كلي سبك زندگي ارتقادهنده سلامت (19/0=r، 003/0=p) و تمام زيردامنه هاي آن (19/0 تا 42/0=r) همبستگي مثبت معني دار وجود داشت (05/0 p). نتيجه گيري: با توجه به قرار گرفتن ميانگين نمره كلي سبك زندگي ارتقادهنده سلامت و برخي از ابعاد آن در ميانه دامنه نمرات قابل كسب و با توجه به ارتباط مستقيم اجتماعي با سبك زندگي ارتقادهنده سلامت، ضرورت دارد در كنار ساير درمانها، بهبود سبك زندگي ارتقادهنده و افزايش ميزان حمايت اجتماعي اعم از مادي، عاطفي و اطلاعاتي در برنامه كاري مراقبان زنان مبتلا به MS قرار گيرد.