چگونه سنجش از دور در حل مشكل فرسايش آبي مي‌تواند راهگشا باشد؟

فرسايش خاك نتيجه ضعف يا استفاده نادرست از زمين است كه مي‌توان آن را با مديريت صحيح كاربري اراضي، كنترل نمود. فرسايش خاك توسط آب مهمترين مشكل تخريب اراضي در سطح جهان است. فرسايش توسط آب، خاك سطحي و مواد غذايي را خارج مي‌كند، حاصلخيزي خاك را در معرض خطر قرار مي‌دهد، ظرفيت نگهداري آب در خاك را كاهش مي‌دهد، پايداري ساختمان خاك را كاهش مي‌دهد و باعث انسداد سطحي (سله‌بندي) مي‌شود. براي كنترل فرسايش آبي، اندازه‌گيري‌هاي زيست- فيزيكي در مقياس‌هاي منطقه‌اي يا حوضه آبريز مورد نياز است. سنجش از دور داده‌هاي همگن از مناطق وسيع و با قابليت تكرارپذيري منظم فراهم مي‌آورد و مي‌تواند به عنوان ابزاري مناسب در ارزيابي فرسايش آبي در مقياس منطقه‌اي به كار گرفته شود. داده‌هاي ماهواره‌اي براي تشخيص مستقيم فرسايش و يا اثرات ناشي از آن مي‌تواند مورد استفاده قرار گيرد. تشخيص مستقيم از طريق شناسايي اشكال مختلف فرسايشي، تفكيك اراضي تخريب يافته از تخريب نيافته و ارزيابي شدت فرسايش بر اساس همبستگي با روش‌هاي تجربي صورت مي‌پذيرد. مهم­ترين اثرات قابل تشخيص خسارات ناشي از فرسايش‌هاي شديد و وجود رسوبات در پشت سدها است