اثر الگوهاي پيوند از دور (سيگنال‌هاي بزرگ مقياس اقليمي) بر بارش استان مازندران

مديريت خشكسالي‎ها و برنامه‌ريزي منابع آب شرب و كشاورزي وابستگي انكارناپذيري به پيش‌آگهي از بارش دارد كه نقش بسيار مهمي را در اتخاذ سياست هاي آتي در بهره وري از امكانات و بهينه سازي هزينه ها ايفا مي كند. در اين پژوهش، به بررسي تاثير سيگنال‎هاي بزرگ مقياس اقليمي بر روي بارش استان مازندران پرداخته شد. اثر سيگنال‌هاي اقليمي بر بارش به صورت هم-زمان و با تاخير، توسط روش‎هاي آماري (ضريب همبستگي پيرسون) مورد بررسي قرار گرفت. به طور كلي ضريب همبستگي بين سيگنال‎ها و بارش نشان داد كه همبستگي همراه با تاخير، مقادير بيشتري نسبت به بررسي هم زمان داشت. نتايج بررسي همبستگي بين شاخص‎هاي اقليمي و بارش ماهانه با يك گام تاخير نشان داد كه در ايستگاه بابلسر، شاخص‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، NINO4، TNA و WHWP داراي همبستگي معني‌دار با بارش بودند. شاخص‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، ONI، TNA و WHWP همبستگي معني‌داري با بارش ايستگاه قراخيل داشتند. همچنين بر پايه يافته ها، همبستگي بين سيگنال‌هاي اقليمي و بارش ايستگاه نوشهر، اختلاف معني‌داري با شاخص‎هاي AMM، NINO1+2، NINO3، NINO3.4، TNA و WHWP داشت. همبستگي بين بارش رامسر و سيگنال‌هاي اقليمي حاكي از ارتباط معني‌دار سيگنال‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، TNA و WHWP بود. با اين وجود، پيش‎بيني با تاخير اين مزيت را دارد كه مي‎توان وضعيت بارش را از پيش تعريف نمود و در مديريت بهره‎برداري از منابع آب حوزه آبخيز، دخالت داد