آسيبشناسي مناسبات خانوادگي در موازنة قدرت در تاريخ بيهقي

تاريخ بيهقي به عنوان كتابي كه عهدهدار روايت دقيق تاريخ در روزگار خود است با حفظ صلابت ادبي و هنري خويش در كنار روايت جريانهاي تاريخي، گسترۀ حضور مردم در دربار و جامعه را در لابهلاي تغييرات و اتفاقات تاريخي ذكر ميكند و گاه از طرح ريزترين ارتباطات خانوادگي كه الزاماً متناسب با سنت رايج تاريخنويسي نيست، پرهيز نميكند. ميتوان به تحليل و آسيبشناسي مناسبات خانوادگي در موازنه تغيير و پايداري قدرتها در تاريخ بيهقي اشاره كرد. حضور شخصيتهايي مانند حرّۀ ختلي، امير محمد و مسعود، برادارن علي تكين، قاضي بست و پسرش افتراق و عداوت خويشاوندي و نسبي را سبب نميشود و حتي در تنگدستي مانند داستان قاضي بست و پسرش اگرچه پذيرش زر سلطان شكافي عميق در روابط پدر و پسري ايجاد نميكند امّا پسر با استعانت از تربيت اصيل ايراني الگوي رفتاري پدر را سرمشق خود قرار ميدهد و در مثلث زر و زور و تزوير استحاله نميشود در حالي كه در جرياني چون برادران علي تكين سبك و سياق مناسبات از نوعي ديگر است؛ بنابراين هركجا بنمايههاي تعليمي و تربيتي تحت سيطرۀ رويكردهاي قدرتمدارانه در مناسبات خانوادگي نباشد، آسيب شگرفي به جريانهاي خانوادگي در پيوند با رويكردهاي قدرت ديده ميشود.