جايگاه ضرب‌المثل هاي تاريخ بيهقي در نثرديروز و امروز (با تأكيد بر كاربرد آن ها در زندگي)

از گذشته تا به امروز در بلاغت و هنر بيان و حتي گفت‌و‌گوهاي عاميانه و كوچه‌بازاري به طور ادبي و ناخودآگاه براي تأثيرگذاري سخن و جاذبۀ آن از مثل و تمثيل استفاده مي كنيم و اين نكته از بديهيات است. در اين مقاله برآنيم چند ضرب‌المثل را از ديدگاه زيباشناسي از تاريخ بيهقي كه تا به امروز در زندگي با گذشت سده ها غبار كهنگي و انقراض واژه ها بر آن ننشسته و هنوز اينر«مثل ها» تازگي و طراوت خود را از دست نداده اند، بررسي كنيم و به دستاوردها و نتايج كاربردي و كاربست آن ها در زندگي امروزي برسيم. در وراي يك ضرب‌المثل، فرهنگ يك قوم، حكايت، پند و عبرت و دلكش كردن سخن نهفته است. اين پژوهش درصدد پاسخگويي به دو پرسش زير است: الف) هدف از كاربرد ضرب المثل در تاريخ بيهقي چه بوده است؟ ب) آيا امروز مي توان كاربرد مثل ها و عبارت هاي كنايه اي مثل‌گونۀ آميخته و عجين شده در متن منثور تاريخ بيهقي را در نثر ادبيات معاصر امروزي، ساري و جاري كرد؟ نتيجۀ اين پژوهش آن است كه بخشي از پويايي يك زبان و استمرار آن منوط به كاربرد «مثل ها» در انواع نثر امروزي و همچنين گفت‌وگوها، نمايش‌نامه ها، فيلم‌نامه ها، داد و ستدها، داستان ها و رمان هاست.