وجهه ِاحترام و نصيحت در كتابت بيهقي

مي‌توان از هنر قلم بيهقي دبير، بر كاغذ ادوارِ ماضي و نگارش انديشمندانه، نصايح و احترامي كه به بزرگان ‌داشته، بهرۀ كافي برد. در جايي از خون‌ريزي و منازعت از بهر حطام دنيا سخن رانده است. سويه راستگويي و حقيقت پذيري از مندرجات كتاب اوست. درجايي مي گويد عزّه ذكره، بر وي رحمت كناد، كه هيچ مادر، چون محمود نزايد و امّا نويسندگان را چه گناه توان نهاد؟ اگر چه استيصال او در آن باشد، زهره دارد كه ننويسد؟ در واقع اتمام محبّت و صداقتي است كه خاصاً بر حاجبان و اميران و درباريان، قايل بوده است. در باب عدم تعلّق به دنياي فاني ، مي گويد كه دنيا چه نيكو دهد و چه زشت باز ستاند! او متذكّر اين بوده كه خردمند بايد به چشم عبرت به دنياي گذرا و فاني بنگرد.