جايگاه زبان عربي در توسعه طب سنتي ايران- استحصال داروي ضد افسردگي «نجابل» از متون كهن عربي و فارسي

بازشناسي و احياء ميراث مكتوب‌، مي‌تواند گام مهمي در راه توسعه علمي و فرهنگي تمدن بشري به‌شمار آيد. ميراث مكتوب پزشكي تمدن اسلام و ايران بالغ بر 14هزار نسخه خطي مي‌باشد كه اغلب آنها به زبان عربي نگارش يافته‌اند. پژوهش حاضر به جايگاه زبان عربي در توسعه علم و فرهنگ در تمدن بشري و اهميت احياء مخطوطات پزشكي براي خدمت به نظام بهداشت و سلامت مي‌پردازد. در اين پژوهش دانشگاهي كه بر پايه منابع كهن طب سنتي درجهت ارائه راهكار عملي براي استفاده از متون و نصوص احياشده صورت پذيرفته، به شناسايي و توليد داروي «افسردگي» كه يكي از معضلات بزرگ پزشكي در عصر كنوني به‌شمار مي‌آيد، پرداخته شده است. اين پژوهش به شيوه توصيفي-تحليلي و ابزار پژوهش در آن، نسخه‌هاي كهن پزشكي عربي و فارسي است. با مطالعه و تحقيق در منابع مهمي همچون «القانون في الطّب» ابن سينا و «الحاوي في الطّب» رازي و ديگر متون كهن طبّي مي‌توان به يافته‌هاي نوين پزشكي در حوزه درمان و دارو براساس طب سنتي نائل آمد. فرآورده نوين طب ايراني با نام تجاري «نجابل: Nejabel» كه عمدتا بر پايه گياه بادرنجبويه استحصال و براي درمان و پيشگيري از افسردگي بكار مي رود، حاصل پژوهش و مطالعه گروهي از متخصصان دانشگاهي در حوزه‌هاي مختلف از جمله رشته زبان عربي است.