بررسي تطبيقي انديشه مثبت تعالي در غزليات شمسِ مولانا و داستان‌هاي مثنوي

ادب فارسي مشحون از اشعار نغز شاعران است كه هركدام به‌نحوي در مسير شكوفايي نيازهاي روحي و رواني آدميان قدم برداشته‌اند. در اين ميان، دو اثر عرفاني مثنوي‌معنوي و غزليات‌شمسِ مولانا نشان‌دهنده نگرشي خاص به جهان هستي‌اند. دو ديدگاه منفي‌ومثبت در روان‌شناسي وجود دارد كه نخستين باعث بيماري و كاهش عمر و ديگري سبب اميد به زندگي، سلامت و رفع استرس مي‌شود؛ بنابراين روان‌شناسي مثبت با غلبه بر احساسات منفي، مشكلات روحي را مي‌كاهد. پژوهش ميان‌رشته‌اي حاضر با روش توصيفي-تحليلي بر آن است تا به بررسي تطبيقي روان‌شناسي مثبت در مؤلفه‌ تعالي در غزليات‌شمس مولانا و داستان‌هاي مثنوي بپردازد، تا بتواند گامي در مسير تبيين اثرگذاري‌ها و اثرپذيري‌هاي دو مقوله روان‌شناسي و ادبيات بردارد. براساس نتايج حاصل بين هستۀ اصلي صفات مربوط به تعالي در دو اثر يادشده، از منظر روان‌شناختي مثبت‌نگر نه‌تنها تفاوت وجود ندارد، بلكه نگاه تقريباً مشابهي به مثبت‌نگري و مثبت‌انديشي شده است.