دشمن‌ستيزي و پايداري در برابر دشمن در گلستان سعدي

ادبيات پايداري، مجموعه‌اي از آثار شفاهي و مكتوب است كه به مبارزه با دشمن خارجي يا استبداد داخلي و ستم ستمگران و كجي‌ها و زشتي‌هاي اجتماعي يا شخصي از قبيل ريا و جهل و خرافه مي‌پردازد. اين نوع ادبي، ادبيات فراگيري است كه مربوط به تمام ملل و اقوام مي‌شود. ادبيات پايداري شامل مولفه هاي گوناگوني است كه آموختن ان براي تمامي بشريت ضرورت دارد و از دريچۀ مرور آن مي‌توان سرگذشت ملت‌ها و داستان دليري‌هايشان را دريافت و آن را الگويي براي آيندگان ساخت. سعدي شيرازي را مي‌توان انديشمندي توانا با افكاري جهان‌شمول و پايه‌گذار جامعه‌شناسي و مردم‌شناسي دانست. او به مولفه هاي پايداري در گلستان با زيركي تمام به صورت تمثيل در حكايات پرداخته است. در اين مقاله با روش تحليلي و توصيفي به بررسي حضور ادبيات پايداري در گلستان سعدي پرداخته مي‌شود و يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه سعدي انتخاب دوست و دشمن و چگونگي دشمن ستيزي را به اشكال مختلف بيان نموده است تا انسان را از درافتادن به چاه غفلت و ظلمت و تباهي و گمراهي ها و آسيب‌ها حفظ نمايد.