جايگاه ساز بربت يا عود در ادب پارسي

بربت از سازهاي قديم ايراني است ،كه قدمتي پنج هزار ساله دارد. اين ساز از گذشته، مورد توجه ادب دوستان و شاعران ايراني بوده و از آن در تكنوازي و در مراسمات بزم و شادي استفاده مي شده كه اين جلوه در دوره خراساني يعني فاصله (قرون ۳ تا ۵ ) كه شاعران ايران پاي اين ساز را به كاخ هاي سلاطين و اميران باز كردند و اشعار خود را با صداي بم بربت به ممدوح خود تقديم كرده و صله دريافت مي كردند، پر رنگ تر مي شود. اين مسئله خود يكي از عواملي است كه شاد بودن و شادي را در اشعار اين دوره اثبات مي كند. بربت از ساز هايي بوده كه با مسائل عرفاني هم درآميخته و جايگاه رفيعي يافته ، كه در دوره هاي بعد از دوره خراساني در آثار شاعراني نظير مولانا و حافظ و ... ديده‌مي‌شود كه نشان از انعطاف پذير بودن اين ساز دارد. همانطور كه گفته شد، اين ساز هميشه همراه شاعران بوده و در ادبيات نقش به سزايي داشته و اين نشان از تاثير متقابل موسيقي و هنر و ادبيات با يكديگر دارد كه باعث تعالي آن ها شده و به سوي تكامل رفته اند كه البته هنر موسيقي در زبان جلوه گر مي شوند و زبان پارسي را زيبا كرده اند. نمونه ديگري از اين تاثير متقابل را نيز مي توان در علم عروض و علم بديع لفظي مشاهده‌كرد كه جاي بحث در اين نوشتار نيست. شيوه پژوهشي اين مقاله، تحليلي، توصيفي بوده و از كتب و مقالات مرتبط با ساز بربت و ويژگي هاي متعالي آن استفاده‌شده‌است و ارتباط ميان اين ساز و ادب پارسي تبيين‌شده‌است.