بازتاب عناصر غنايي در شعر عليرضا قزوه؛ با تكيه بر غزل‌هاي مجموعۀ از نخلستان تا خيابان

شعر پايداري از شاخه‌هاي مهم شعر معاصر فارسي است. عليرضا قزوه از جمله شاعران اين گونه شعر است كه عمدتاً در قالب شعر سپيد و غزل و دوبيتي موضوعات مربوط به ادبيات پايداري(دفاع مقدس و جنبش‌هاي مقاومت خارج از ايران) را با رويكرد انتقادي و برخوردار از عناصر مذهبي مطرح كرده است. نوشتار پيش‌رو سعي دارد به بررسي عناصر غنايي در شعر قزوه با تكيه بر غزل‌هاي مجموعۀ از نخلستان تا خيابان بپردازد. ما به‌دنبال اين موضوع بوده‌ايم كه قزوه تا چه حد توانسته‌است بين موضوعات ادبيات پايداري و فرم غزل و عناصر غنايي قرابت و نزديكي ايجاد كند؟ نتيجه اين بررسي نشان مي‌دهد كه زبان شعري قزوه با آن‌كه به طرح موضوعات مذهبي و حماسي و انتقاديِ مربوط به پايداري مي‌پردازد، ازلطافت و نرمي خاصي برخورداراست و او درغزل‌هايش بيشتر تمايل‌دارد عناصر غنايي عاشقانه را -اعم از واژگان و تركيبات و تصاوير- به كارببرد. به عبارت بهتر شاخص‌هاي محتوايي و صوري اين اشعار مطابق شاخص‌هاي اشعار غنايي و به خصوص عاشقانه هستند.. ذهنيت غنايي شاعر و ظرفيت و پيشينۀ قالب غزل در انتخاب چنين رويكرد و كاربست چنين عناصري موثر بوده است. اين پژوهش با تاكيد بر غزل‌هاي قزوه در‌ ‎‌مجموعۀ«از نخلستان تا ‌خيابان» به روش تحليلي-توصيفي انجام‌شده‌است.