سواحل عمان؛ توسعه در پارادوكس، امنيت براي توسعه يا توسعه براي امنيت

منطقه جنوب شرق ايران با محوريت سواحل اقيانوسي درياي عمان و پيشرفت ناچيز آن براي توسعه سواحل مكران در طي سال‌هاي متمادي كه به نوعي مساوي شده با عدم توسعه آن، متاثر از عوامل و دلايل متعددي بوده است كه يكي از مهمترين اين عوامل، متاثر از نگاه تئوريك به مفهوم توسعه پايدار ، اولويت­ها و درك حاكميت كلان ملي نسبت به توسعه مناطق جنوبي كشور است كه پارادوكس اولويت نگاه به مولفه­هاي توسعه بويژه تقدم و تاخرهاي مربوطه، از اصلي­ترين دلايل عقب ماندگي اين مناطق استراتژيك و راهبردي دارد كه نشان مي‌دهد باتوجه به مدت‌زمان طي‏ شده پيشرفت مبنايي نداشته است و با گذشت بيش از سه دهه از عمر طرح توسعه سواحل درياي عمان، حركت اجراي پروژه‌هاي زير ساختي لاك پشتي و كند بوده است. به نظر مي­رسد هيچ يك از برنامه­هاي توسعه­اي در سواحل شرقي مناطق جنوبي كشور، مبتني بر كاركردهاي ژئوپليتيكي اين منطقه و ارزش­زايي ژئوپليتيكي حاصل از آن نبوده و تمركز بر رويكرد امنيت محور و استراتژي بسته و مركزگرا با ناديده گرفتن دو اصل توسعه يعني حضور و مداخله مستقيم مردم، و احاطه نگاه بدبينانه نسبت به مشاركت­هاي باز خارجي، مانع از تمركز بر رويكرد توسعه محور در اين سواحل شده است. لذا دراين مقاله به دلايل نارسايي­هاي موجود بر سر راه توسعه در اين منطقه پرداخته شده است.